Baszta Bluszczowa wróciła do miejskiego zasobu

Umowę zakupu z dotychczasowym właścicielem podpisał burmistrz Lęborka, Jarosław Litwin. Po wielu latach zabytkowa baszta ponownie należy do samorządu.

W marcu 1992 roku obiekt sprzedano osobie prywatnej. Nowy właściciel przeprowadził gruntowny remont: wykonał m.in. stropy i schody, zamontował ogrzewanie oraz przystosował basztę do funkcji mieszkalnej. Budowla zachowała się w dobrym stanie technicznym i ma instalacje umożliwiające jej użytkowanie. Właściciel uzyskał zgodę Konserwatora Zabytków na użytkowanie obiektu, który pozostawał zamknięty dla zwiedzających.

Pierwszy krok w kierunku odkupienia baszty radni Rady Miejskiej podjęli podczas majowej sesji. Przyjęli uchwałę intencyjną, która upoważniła burmistrza do przeprowadzenia analiz, wyceny oraz rozmów w sprawie nabycia zabytku.

Po przejęciu Baszty Bluszczowej wszystkie zachowane baszty średniowiecznych fortyfikacji miasta są już w miejskim zasobie. Przekazanie obiektu pod zarząd Muzeum w Lęborku otworzy możliwość wykorzystania go w przyszłości do ochrony dziedzictwa historycznego, turystyki, edukacji oraz działalności kulturalnej i wystawowej.

Baszta narożna, zwana „Bluszczową”, stoi między Basztą nr 27 a Basztą nr 24, w sąsiedztwie XIV-wiecznego Sanktuarium św. Jakuba Apostoła. Wzniesiono ją w 1363 roku jako część miejskich fortyfikacji obronnych. Jej nazwa pochodzi od bluszczu, który porastał budowlę do zimy 1855 roku. Baszta znajduje się w północno-wschodnim narożniku fortyfikacji i zachowała pierwotny styl.

Baszta wyróżnia się dwustopniową konstrukcją: pierwszą kondygnację zbudowano na planie pięciokąta, a od drugiej budowla ma kształt ośmioboczny. Grubość murów zmienia się od około 1,5 m w dolnej kondygnacji do około 1 m na najwyższej. Obiekt ma 24 m wysokości i pięć kondygnacji.

Elewację zdobią błyszczące cegły, zwane zendrówkami, oraz pasy tynku. Basztę przykrywa stożkowy dach ceramiczny ułożony w układzie „mnich–mniszka”, zwieńczony stropem z miedzianą kulą. Najwyższą kondygnację wraz z dachem zrekonstruowano w 1907 roku. Na ścianach trzech niższych kondygnacji znajdują się otwory strzelnicze, a na wyższych poziomach – okna.

_{Źródło: Urząd Miejski w Lęborku}